Vrijwel dagelijks heb ik strijd met onze dochter over het opruimen van speelgoed. Ze speelt even met het één en dan even met het ander, weer met het één en dan weer iets anders… Als ik haar vraag om het één op te ruimen voordat ze iets anders pakt antwoordt ze steevast: “..maar daar ga ik nog mee spelen, …ik ben daar nog mee bezig.” Om er vervolgens inderdaad weer mee verder te gaan en het andere te laten liggen… Haar kamer is dan ook altijd een rommeltje en als ze dan gaat opruimen duurt het heel lang omdat ze ondertussen gewoon weer gaat spelen. Ze heeft zelf geen last van de rommel en kan heerlijk alleen of met anderen spelen. Kennelijk is ze nooit klaar met spelen als ze iets anders gaat doen, maar wordt het spel gewoon later vervolgd.

Eigenlijk ben ik dus degene die last heeft van de rommel. Waarom?

• Je raakt spullen kwijt
• Het staat ongezellig
• Ik kan niet stofzuigen
• Ik struikel over de spullen op de grond of trap ze per ongeluk kapot
• Ik vind dat je hoort op te ruimen, dat moet ook op school en bij anderen

Zijn dit goede redenen om haar uit haar spel en gewoonte te halen en te dwingen om op te ruimen? Vaak denk ik van wel, vooral als het beneden is en het in de weg staat. Op haar kamer ben ik soepeler. Wel probeer ik haar te laten begrijpen dat spullen kwijt kunnen raken, opgezogen kunnen worden of stuk kunnen gaan. Langzaam begint ze dit wel te snappen, maar meestal vind ze het niet zo erg. “Dan speel ik wel met wat anders…” Op school en bij anderen begint ze wel op te ruimen, gewoon omdat het moet of voor het compliment.

Het blijft toch zoeken in de opvoeding naar een goed evenwicht van wat ik wil en hoe zij in elkaar zit. We moeten elkaar leren begrijpen en rekening houden met elkaar. En allebei accepteren wat de consequentie is van een bepaalde keuze. Opvoedingsdillemma…